கட்டிடக்கலை முதல் லண்டன் ஃபேஷன் வீக் வரை: பவானி ஜமக்காலத்தை உலக அரங்கில் மேடையேற்றிய வினோ சுப்ரஜாவின் கலைப்பயணம்

கட்டிடக்கலை முதல் லண்டன் ஃபேஷன் வீக் வரை: பவானி ஜமக்காலத்தை உலக அரங்கில் ஏற்றிய வினோ சுப்ரஜாவின் கலைப்பயணம்

லண்டன் நகரின் புகழ்பெற்ற ‘டெவான்ஷயர் ஸ்கொயர்’ (Devonshire Square). ஒரு காலத்தில் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கிடங்காகச் செயல்பட்ட பிரம்மாண்டமான இடம் அது. இந்திய நெசவாளர்களின் ரத்தத்தையும் வியர்வையையும் உறிஞ்சி, அவர்களின் கைத்தறித் துணிகளைச் சேமித்து வைத்து வியாபாரம் செய்த அதே வரலாற்றுச் சுவர்களுக்குள், இன்று ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனை அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அங்கு நடக்கும் லண்டன் ஃபேஷன் வீக் (London Fashion Week) கண்காட்சியில், தமிழ்நாட்டின் ஈரோடு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த 68 வயதான மாஸ்டர் நெசவாளர் சக்திவேல் ஐயா, கஞ்சி போட்ட தூய வெள்ளை நிற வேட்டி சட்டையுடன் கம்பீரமாக நடந்து வருகிறார். அவரைப் பார்த்த பார்வையாளர்கள் எழுந்து நின்று கண்ணீரோடு கரகோஷம் எழுப்புகிறார்கள்.

இந்திய நெசவாளர்களை வெறும் ‘வறுமையின் குறியீடாக’ மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய மேற்கத்திய நாடுகளின் முன், அவர்களை மாபெரும் ‘கலைஞர்களாக’ (Master Craftsmen) நிறுத்தியவர் ஆடை வடிவமைப்பாளரும், கட்டிடக்கலை நிபுணருமான வினோ சுப்ரஜா. ‘தளி கனெக்ட்’ (Thali Connect) ஊடகத்திற்காக ஆர்க்கிடெக்ட் வித்யாலக்‌ஷ்மி மேற்கொண்ட இந்த ஆழமான நேர்காணல், ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணின் உலகளாவிய கலைப்பயணத்தையும், வடிவமைப்பின் (Design) உண்மையான ஆன்மாவையும் நம் கண்முன் விரித்து வைக்கிறது.

குமுதம், விகடன் போன்ற முன்னணி இதழ்களின் பாணியில், வினோ சுப்ரஜாவின் இந்த உத்வேகம் தரும் கலை மற்றும் கட்டிடக்கலை சார்ந்த அகப் பயணத்தை விரிவாகக் காண்போம்.

வந்தவாசி முதல் கட்டிடக்கலை வரை: ஒரு தற்செயலான தொடக்கம்

ஒரு மனிதனின் கலைப்பயணம் எங்கு தொடங்குகிறது? வினோ சுப்ரஜாவின் பயணம் தமிழ்நாட்டின் வந்தவாசி என்ற சிறு நகரத்தின் அரசுப் பள்ளியில் தொடங்கியது. 1996-ஆம் ஆண்டு பள்ளிப்படிப்பை முடித்த ஒரு மாணவிக்கு, ‘அடுத்து என்ன?’ என்ற கேள்விக்கு மருத்துவம் அல்லது பொறியியல் என்ற இரண்டு பதில்கள் மட்டுமே இருந்த காலகட்டம் அது.

“நான் ஆர்க்கிடெக்சர் (கட்டிடக்கலை) துறைக்கு வந்ததே ஒரு விபத்து என்றுதான் சொல்வேன். தமிழ் இலக்கியம் படிக்க விரும்பிய என்னை, எனது மாமா தான் ‘ஆர்க்கிடெக்சர்’ என்ற புதிய படிப்பை நோக்கித் திருப்பினார். அதில் கணக்கு வராது, இயற்பியல் வராது, வெறும் வரைதலும் வடிவமைத்தலும் (Drawing and Designing) மட்டுமே இருக்கும் என்று அவர் சொன்ன ஒற்றை வார்த்தைதான் என்னை ஈர்த்தது.”

ஒரு கிராமத்துப் பின்னணியிலிருந்து வந்தவருக்கு ‘கட்டிடக்கலை’ என்பது முற்றிலும் புதிய பிரபஞ்சமாக இருந்தது. ஆனால், அந்த ஐந்து வருடக் கட்டிடக்கலைப் படிப்புதான் அவரது கண்களையும், மனதையும், மூளையையும் அகலத் திறந்தது.

கட்டிடக்கலை என்பது வெறும் செங்கற்களையும், சிமெண்டையும் அடுக்கும் வேலை அல்ல. அது வடிவம், வெளி, மற்றும் ஒழுங்கு (Form, Space, and Order) ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தரும் மாபெரும் தத்துவம். ஒரு கட்டிடம் ஏன் அழகாக இருக்கிறது என்பதை உலகம் முழுவதும் உள்ள மக்கள் ஒரே மாதிரியாக உணர்கிறார்கள் என்றால், அதற்குப் பின்னால் உள்ள சமநிலை (Balance), சமச்சீர்த்தன்மை (Symmetry), மற்றும் விகிதாச்சாரம் (Proportion) ஆகிய வடிவமைப்பு விதிகள்தான் காரணம். இந்தக் கட்டிடக்கலை விதிகள்தான் பின்னாளில் வினோ சுப்ரஜா தொடப்போகும் அத்தனை கலை வடிவங்களுக்கும் ஆணிவேராக அமைந்தது.

அனிமேஷன், ஊடகம், மற்றும் எல்லைகளைத் தாண்டிய தேடல்

கிரியேட்டிவ் (Creative) துறையில் இருப்பவர்களுக்கு எப்போதுமே ‘அடுத்தது என்ன?’ என்ற தேடல் இருந்துகொண்டே இருக்கும். கட்டிடக்கலைப் படிப்பை முடித்த கையோடு, அப்போது புதிதாக அறிமுகமாகியிருந்த 3D ஸ்டுடியோ மேக்ஸ் (3D Studio Max), மாயா (Maya) போன்ற மென்பொருட்களின் மீது கொண்ட ஆர்வத்தால் அனிமேஷன் துறையில் நுழைந்தார் வினோ சுப்ரஜா.

அங்கு அவர் கற்றுக்கொண்டது அனிமேஷன் மட்டுமல்ல; கதை சொல்லும் விதம் (Storytelling), ஒளிப்பதிவு கோணங்கள் (Camera Angles – Close up, Long shot), மற்றும் லேண்ட்ஸ்கேப் (Landscape) போன்ற ஊடகக் கூறுகளைத் தெரிந்துகொண்டார். அதன் விளைவாக, பண்பலை தொகுப்பாளராகவும் (Radio Jockey), தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளராகவும் பரிணாமம் அடைந்தார். ஆனால், கணவரின் பணிக்காகச் சீனாவுக்குப் பயணப்பட வேண்டிய சூழல் வந்தபோது, இந்த ஊடகப் பயணத்திற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டியதாயிற்று.

தேடலே எரிபொருள்

சீனாவின் ஷாங்காய் நகரில், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் ஜன்னல் வழியே ‘ஹுவாங்பு’ நதியைப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா உட்கார்ந்திருக்க அவரது மனம் சம்மதிக்கவில்லை. புதிய மொழியோ, புதிய தேசமோ ஒரு கலைஞனைக் கட்டிப்போட முடியாது. சீன மொழியில் இருந்த பல கல்வி நிறுவனங்களைத் தாண்டி, ஆங்கிலத்தில் கிடைத்த ஒரு ஃபேஷன் கல்வி நிறுவனத்தில் (Fashion School) ஆடை வடிவமைப்பைப் படிக்கத் தொடங்கினார்.

32 வயதில் மீண்டும் ஒரு மாணவியாகத் தன் பயணத்தைத் தொடங்கியவர், தனது முதல் ஃபேஷன் ஷோவிலேயே இரண்டு சர்வதேச விருதுகளை வென்றார். அமெரிக்காவின் டெட்ராய்ட் (Detroit), நியூயார்க் (New York), ப்ரூக்ளின் (Brooklyn) என அவரது வடிவமைப்புப் பயணம் உலகை வலம் வரத் தொடங்கியது.

தற்சார்பு (Sustainable Fashion): உண்மையா? பசுமை மோசடியா?

துபாயில் தனது கல்வியைத் தொடர்ந்தபோது, வகுப்பறையில் திரையிடப்பட்ட ‘தி ட்ரூ காஸ்ட்’ (The True Cost) என்ற ஆவணப்படம் வினோ சுப்ரஜாவின் சிந்தனையைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டது. உலகளாவிய ஆடை உற்பத்தித் துறையில் தொழிலாளர்கள் படும் துயரங்களையும், சுற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்படும் மாபெரும் பாதிப்புகளையும் அந்த ஆவணப்படம் தோலுரித்துக் காட்டியது.

“நாம் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு தொழிலுக்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய இருட்டு இருக்கிறதா என்ற கேள்வி என்னை உலுக்கியது. அதன்பிறகுதான் நான் ‘நீடித்த ஆடை வடிவமைப்பு’ (Sustainable Fashion) என்ற தத்துவத்தை நோக்கி நகர்ந்தேன்.”

இன்று பெருநிறுவனங்கள் ‘சஸ்டெய்னபிலிட்டி’ என்ற வார்த்தையை வெறும் வியாபார உத்தியாகப் பயன்படுத்துகின்றன. இதனை ‘பசுமை மோசடி’ (Greenwashing) என்கிறார் வினோ சுப்ரஜா. ஆடைகளில் வெறும் 15% மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட பிளாஸ்டிக்கைப் பயன்படுத்திவிட்டு, அதனைப் பழுப்பு நிறப் பெட்டியில் பச்சை இலை சின்னத்துடன் விற்றால் அது நீடித்த நிலைத்தன்மை ஆகிவிடாது. இது கட்டிடக்கலையிலும் நடக்கிறது; வெறும் பச்சை நிற வண்ணம் பூசிவிட்டு அதனை ‘பசுமைக் கட்டிடம்’ (Green Building) என்று கூறுவது போன்றதுதான் இதுவும்.

உண்மையான ‘சஸ்டெய்னபிலிட்டி’ என்பது என்ன?

• நாம் உருவாக்கும் ஒரு பொருள் எவ்வளவு காலம் உழைக்கும்? (Lifecycle of the product).

• ஏற்கனவே நம்மிடம் உள்ள பொருட்களை நாம் இன்னும் எவ்வளவு காலம் பயன்படுத்தப் போகிறோம்?

• உற்பத்தி சுழற்சியில் மனித உழைப்புச் சுரண்டப்படுகிறதா?

ஒரு ஆடை வடிவமைப்பாளராகவோ, கட்டிடக் கலைஞராகவோ நாம் பயன்படுத்தும் மூலப்பொருட்களின் பின்னணியைத் தேடிச் செல்வதே உண்மையான அறம் என்கிறார் வினோ சுப்ரஜா.

அடையாளங்களை இழக்கும் உலகளாவிய வடிவமைப்பு

இன்றைய உலகமயமாக்கலில், கட்டிடக்கலையும் சரி, ஆடை வடிவமைப்பும் சரி, தங்களின் கலாச்சார வேர்களை இழந்து ‘குளோபல் டிசைன்’ (Global Design) என்ற பெயரில் ஒரே மாதிரியான இயந்திரத்தனமான வடிவங்களுக்கு மாறி வருகின்றன.

முன்பெல்லாம், பிரிட்டனில் இறங்கினால் அங்குள்ள மக்களின் ஆடைகளும் கட்டிடங்களும் ஒரு கதையைச் சொல்லும்; இந்தியாவில் இறங்கினால் அது வேறு ஒரு கலாச்சாரத்தைக் காட்டும். ஆனால், இன்று நீங்கள் எந்த நாட்டுக்குச் சென்றாலும், அதே கண்ணாடிக் கட்டிடங்கள் (Glass Buildings), அதே சர்வதேச ஃபேஷன் நிறுவனங்களின் ஆடைகள் என உலகமே ஒருவிதமான ‘போரடிக்கும் மினிமலிசத்திற்குள்’ (Boring Minimalism) சுருங்கிவிட்டது.

“ஒரு கட்டிடத்தைப் பார்த்தால், இது எந்தக் காலத்தில் கட்டப்பட்டது, முகலாயர்கள் காலமா, பிரிட்டிஷார் காலமா, அப்போது மக்களின் வாழ்க்கை முறை எப்படி இருந்தது என்ற கதையைச் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் இன்று குர்கானில் உள்ள ஐ.டி கட்டிடமும், வேறு நாட்டில் உள்ள கட்டிடமும் ஒரே மாதிரி இருக்கின்றன. அந்தந்த ஊரின் சீதோஷ்ண நிலை, மக்களின் பழக்கவழக்கங்கள் எதையுமே கருத்தில் கொள்ளாமல், வெறும் ‘இன்டர்நேஷனல் லுக்’ வேண்டும் என்பதற்காகவே வடிவமைக்கிறார்கள்.”

ஒரு கட்டிடக் கலைஞராகவோ, வடிவமைப்பாளராகவோ நமது முக்கியப் பொறுப்பு என்னவென்றால், நமது மரபையும் கலாச்சாரத்தையும் (Heritage and Culture) அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதுதான். நாம் வெறும் கட்டிடங்களை அமைப்பவர்கள் அல்ல; நாம் வரலாற்றுச் சுவடுகளை வடிவமைப்பின் மூலம் கடத்தும் கதைசொல்லிகள் (Storytellers). பழைய கட்டிடங்களிலேயே வாழ வேண்டும் என்பதல்ல இதன் பொருள்; நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப நமது பாரம்பரியக் கூறுகளை எப்படிப் பொருத்தமாக (Relevant) மாற்றுகிறோம் என்பதில்தான் வடிவமைப்பாளரின் திறமை அடங்கியுள்ளது.

தெருக்கூத்தும் உள்ளூர் கலைகளும்: வடிவமைப்பின் ஆணிவேர்

ஒரு சர்வதேச வடிவமைப்பாளருக்கு உத்வேகம் எங்கிருந்து கிடைக்கிறது? ஐரோப்பிய நாடுகளின் கண்காட்சிகளிலிருந்தா? இல்லை. வினோ சுப்ரஜாவின் உலகளாவிய வடிவமைப்புகளுக்கான வேர்கள், அவர் பிறந்து வளர்ந்த வந்தவாசி கிராமத்தின் புழுதியிலும், தெருக்கூத்துகளிலும், திருவிழாக்களிலும் புதைந்து கிடக்கின்றன.

இணையம் இல்லாத அந்த காலகட்டத்தில், அவருக்குக் கிடைத்த ஒரே பொழுதுபோக்கு கிராமத்துக் கோயில் திருவிழாக்களும், தெருக்கூத்துகளும், பஜனைகளும்தான்.

“நான் எதையோ புதிதாகத் தேடிப்போய்க் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. நான் பார்த்த புலி வேஷம், மயானக் கொள்ளையில் காளி வேஷம் போட்டவர்களின் வண்ணங்கள், தெருக்கூத்து கலைஞர்களின் ஒப்பனைகள் இவைதான் என் மனதிற்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.”

தெருக்கூத்து என்பது ஒரு மாபெரும் வடிவமைப்புப் பள்ளி (Design School). ஒலிவாங்கிகள் (Mics) இல்லாத காலத்தில் தெருக்கோடியில் நிற்பவருக்கும் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்களின் குரலும் இசையும் உரக்க வடிவமைக்கப்பட்டன. ஜிப் (Zip), வெல்க்ரோ (Velcro) போன்ற நவீனக் கண்டுபிடிப்புகள் வருவதற்கு முன்பே, பல அடுக்குகளைக் கொண்ட அவர்களின் ஆடைகள் முழுவதும் ‘நாடாக்களால்’ (Ties and Knots) கட்டப்பட்டன. இதனால்தான் அதற்கு ‘வேஷம் கட்டுதல்’ என்று பெயர் வந்தது.

அவர்களின் ஒப்பனையில் உள்ள வண்ணங்களும், கோடுகளும் (Lines and Colors) கதாபாத்திரத்தின் குணநலன்களைக் குறிக்கும். ஒரு சாந்தமான கதாபாத்திரத்திற்கு மென்மையான கோடுகளும், துச்சாதனன் போன்ற வில்லன் கதாபாத்திரத்திற்கு அவர்களின் கோபத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையிலான ஆக்ரோஷமான கோடுகளும் தீட்டப்பட்டிருக்கும். மின்சாரம் இல்லாத காலத்தில், தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சத்தில் ஆடும் கலைஞர்களின் கிரீடங்களில் பதிக்கப்பட்ட சிறு கண்ணாடிகள், ஒளியைப் பிரதிபலித்து பார்வையாளர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும்.

இதுவே உண்மையான, தூய வடிவமைப்பு (Pure Design). இந்த உள்ளூர் கூறுகளைத்தான் வினோ சுப்ரஜா தனது லண்டன் ஃபேஷன் வீக் ஆடைகளில் புகுத்தினார். அவர் வேறு எங்கிருந்தோ கற்கவில்லை; தன் வேர்களை உலக மேடையில் நட்டார்.

பவானி ஜமக்காலம்: ஒரு பாரம்பரியத்தின் மறுமலர்ச்சி

வினோ சுப்ரஜாவின் கலைப்பயணத்தில் மிக முக்கியமான மைல்கல் ‘பவானி ஜமக்காலம்’ (Bhavani Jamakkalam). இது திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட ஒன்றல்ல; அவரது தேடலின் விளைவாக முளைத்த ஒரு மாபெரும் முன்னெடுப்பு. ஈரோடு மற்றும் பவானி பகுதிக்குச் சென்றிருந்தபோது, பாரம்பரியமான ஜமக்கால நெசவுத் தொழில் நலிவடைந்து வருவதையும், தரித்தறிகளில் ஒட்டடை படிந்திருப்பதையும், இளம் தலைமுறையினர் இத்தொழிலை விட்டு வெளியேறுவதையும் கண்டு அவரது மனம் வலித்தது.

ஒரு காலத்தில் வீட்டின் சுபநிகழ்ச்சிகள் அனைத்திற்கும் தரையில் விரிக்கப்பட்ட ஜமக்காலம், மக்கள் நாற்காலிகளுக்கும் சோபாக்களுக்கும் மாறிய பிறகு தனது தேவையை இழக்கத் தொடங்கியது. “மீண்டும் எல்லாரும் தரையில் உட்காருங்கள்” என்று கூறி ஒரு கலையைக் காப்பாற்ற முடியாது. காலத்திற்கேற்ப அதன் பயன்பாட்டை மாற்றுவதுதான் ஒரு வடிவமைப்பாளரின் வேலை.

சுருக்குத் தள்ளுதல்: பவானி ஜமக்காலத்தின் தனித்துவம்

ஜமக்காலத்தை ஆழமாக ஆராய்ந்தபோதுதான் அதன் தனித்துவமான நெசவு நுட்பம் அவருக்குப் புரிந்தது. சாதாரணத் துணிகளில் பாவு மற்றும் ஊடை (Warp and Weft) நூல்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாகத் தெரியும். ஆனால், பவானி ஜமக்காலத்தில் ‘சுருக்குத் தள்ளுதல்’ என்ற நுட்பத்தின் மூலம், செங்குத்தாகச் செல்லும் வண்ணமயமான ஊடை நூல்களுக்குள், கிடைமட்டமாகச் செல்லும் வெள்ளை நிறப் பாவு நூல்கள் முற்றிலுமாக மறைக்கப்படுகின்றன. விளிம்புகளில் உள்ள முனைகளில் (சுங்கு) மட்டுமே அந்த வெள்ளை நூலைக் காண முடியும்.

இந்த வலிமையான, தனித்துவமான வண்ணப் பட்டைகள் (Stripes), குஸ்ஸி (Gucci) அல்லது பர்பெரி (Burberry) போன்ற சர்வதேச சொகுசு நிறுவனங்களின் பேட்டன்களை விட மிகச் சிறப்பான விஷுவல் அடையாளத்தைக் (Visual Identity) கொண்டிருப்பதை வினோ சுப்ரஜா உணர்ந்தார்.

சொகுசுப் பைகளாக மாறிய ஜமக்காலம் (Luxury Bags)

ஜமக்காலத்தை வெறும் துணியாகப் பார்க்காமல், அதனைத் துபாயிலும் சிங்கப்பூரிலும் விற்கக்கூடிய ‘சொகுசுப் பைகளாகவும்’ (Luxury Bags), ஆடைகளாகவும் மாற்ற அவர் முடிவு செய்தார். ஆனால், அதைக் கத்தரித்துத் தைக்கும்போது பல சவால்கள் எழுந்தன.

• தடிமனான ஜமக்காலத்தைத் திருப்பும்போதோ, மடிக்கும்போதோ உள்ளே மறைந்திருக்கும் வெள்ளை நூல் வெளியே தெரிந்தது.

• தூய ஆர்கானிக் பருத்தி என்பதால் அது காற்றில் உள்ள தூசிகளை எளிதில் ஈர்த்தது.

இதை மறைக்க, செயற்கை லெதர்களை (Artificial Leather) ஒட்டி எளிதாகத் தப்பித்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு ‘நீடித்த நிலைத்தன்மை’ (Sustainable) கொண்ட நிறுவனம் லெதரைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.

“அந்தத் தறிகளின் நெசவு நேர்த்தியின்மை (Irregularities), அந்தத் தூசியை ஈர்க்கும் தன்மை இவைதான் அது இயந்திரத்தால் நெய்யப்படாமல், மனிதக் கரங்களால் (Human-made) நெய்யப்பட்டது என்பதற்கான சாட்சி. அதை மறைக்கக் கூடாது; பெருமையோடு உலகுக்குக் காட்ட வேண்டும்.”

துபாயின் ஆடம்பர மால்களில் (Dubai Malls) உள்ள உலகின் தலைசிறந்த பிராண்டுகளின் பைகளை விண்டோ ஷாப்பிங் (Window Shopping) செய்து, அவர்கள் பயன்படுத்தும் ஜிப்பர்கள் (Zippers), லோகோக்கள், தங்க முலாம் பூசப்பட்ட உலோகங்கள் ஆகியவற்றின் தரத்தைக் கற்றறிந்து, அதே உலகளாவிய தரத்தில் பவானி ஜமக்காலப் பைகளை அவர் உருவாக்கினார்.

லண்டன் ஃபேஷன் வீக்: நெசவாளருக்கு கிடைத்த உலகளாவிய மகுடம்

பவானி ஜமக்காலத்தைக் கொண்டு ஆடைகளையும் பைகளையும் வடிவமைத்த பிறகு, லண்டன் ஃபேஷன் வீக் மேடை அவருக்குக் கிடைத்தது. அந்தப் பிரம்மாண்ட மேடையில் ஆடைகளை மட்டும் காட்சிப்படுத்துவது நியாயமல்ல என்று உணர்ந்த வினோ சுப்ரஜா, அந்தப் படைப்பை உருவாக்கிய மாஸ்டர் நெசவாளர் சக்திவேல் ஐயாவையே லண்டனுக்கு அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தார்.

68 வயதான, பாஸ்போர்ட் கூட இல்லாத, ஆங்கிலம் அறியாத ஒரு முதியவரை லண்டனுக்கு அழைத்துச் செல்வது இமாலயச் சவாலாக இருந்தது. விசா பெறுவதிலிருந்து, குளிர் தாங்குவாரா என்ற குடும்பத்தினரின் அச்சத்தைப் போக்குவது வரை பல தடைகளைத் தாண்டி அவரை லண்டனுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

“மேற்கத்திய நாடுகளின் கண்களுக்கு, இந்தியக் கலைஞர்கள் என்றாலே ‘பாவப்பட்டவர்கள்’ என்ற ஒரு முத்திரை இருக்கிறது. அதனை நான் உடைக்க விரும்பினேன். நெசவாளர் சக்திவேல் ஐயாவை நல்ல கஞ்சி போட்ட வெள்ளை வேட்டி சட்டையில், ஒரு மாஸ்டர் கிராஃப்ட்ஸ்மேன் (Master Craftsman) என்ற பெருமையோடு அந்த மேடையில் நிறுத்தினேன்.”

ஃபேஷன் ஷோ முடிந்து, தப்பாட்டம், தேவராட்டம் போன்ற தமிழர் கலைகளின் பின்னணி இசையோடு, சக்திவேல் ஐயா மேடையில் தோன்றியபோது அரங்கத்தில் சில நொடிகள் மயான அமைதி நிலவியது. பிறகு, பார்வையாளர்களின் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, மாபெரும் கரகோஷம் (Standing Ovation) எழுந்தது.

“இதுவரை ‘மேட் இன் இந்தியா’ (Made in India) என்று துணிகளில் லேபிள்களாக மட்டுமே பார்த்த நாங்கள், அந்தத் துணியை நெய்த மனிதனை இன்றுதான் நேரில் பார்க்கிறோம்” என்று லண்டன் பார்வையாளர்கள் நெகிழ்ந்து கூறினார்கள்.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் முன்னாள் கிடங்கான டெவான்ஷயர் ஸ்கொயரில், இந்தியக் கைத்தறிக் கலைஞன் ஒருவன் உலகமே வியந்து பார்க்கும் நாயகனாக நின்றது ஒரு கவித்துவமான நீதி (Poetic Justice). இந்த ஒரே நிகழ்வு, உலகளாவிய ஊடகங்களின் கவனத்தை ஈர்த்ததோடு மட்டுமல்லாமல், நலிவடைந்து வந்த பவானி ஜமக்கால நெசவாளர்களுக்குப் புதிய வேலைவாய்ப்புகளையும், அரசாங்கத்தின் கவனத்தையும் பெற்றுத் தந்தது.

எதிர்காலத் தலைமுறைக்கான பாடம்: தொழில்நுட்பமும் தோல்விகளும்

இறுதியாக, இன்றைய கட்டிடக்கலை மாணவர்களுக்கும், இளம் வடிவமைப்பாளர்களுக்கும் வினோ சுப்ரஜா சொல்லும் பாடம் மிகத் தெளிவானது.

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் கைகளால் வரைவது (Sketching) குறைந்து, மிட்ஜர்னி (Midjourney) போன்ற ஏ.ஐ (AI) தொழில்நுட்பங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன என்று பலர் கவலைப்படுகிறார்கள். ஆனால், உளியைக் கொண்டு கல்லில் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், பேனா கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது இப்படித்தான் பயந்திருப்பார்கள்.

தொழில்நுட்பம் மாறுவது காலத்தின் கட்டாயம். ஆனால், எந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்தினாலும் அதில் நீங்கள் ‘நம்பர் ஒன்’ ஆக இருக்க வேண்டும். ஏ.ஐ-யை (AI) பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்றால், பிராம்ட் இன்ஜினியரிங்கில் (Prompt Engineering) ஆழமான அறிவைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மேலோட்டமாக எதையும் கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.

அதேபோல, தோல்விகளைக் கண்டு அஞ்சக் கூடாது.

“தோல்வி என்ற ஒன்று கிடையவே கிடையாது. பல வெர்ஷன்கள் (Versions) வேலை செய்யாமல் போகலாம்; ஆனால் அதை எப்படிச் செய்யக் கூடாது என்பதை நாம் அதில் கற்றுக்கொள்கிறோம். நம்மைக் கண்டால் நாலு பேர் சிரிப்பார்கள் என்று பயப்படக் கூடாது. குழந்தையாக இருந்தபோது கீழே விழுந்து அடிபட்டபோது உலகமே சிரித்தது; அதற்காக நாம் எழுந்து நடக்காமல் இருந்துவிட்டோமா?”

ஒரு கலைஞனுக்கு எல்லையே இல்லை என்பதை ஆர்க்கிடெக்ட் வினோ சுப்ரஜாவின் பயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. கட்டிடக்கலையில் கற்ற ‘வடிவமைப்பு விதிகளை’ (Design Principles) ஆடைகளுக்கும், ஆபரணங்களுக்கும் மாற்றி, வந்தவாசி கிராமத்தின் நினைவுகளை லண்டன் மேடையில் ஏற்றிய இந்தச் சாதனை சாதாரணமானதல்ல.

நமது உள்ளூர் கலைகளிலும், மரபுகளிலும் பொதிந்து கிடக்கும் வைரங்களை எடுத்து, அதற்கான சரியான உலகளாவிய மேடையில் பொருத்தும் ஒரு பாலமாகவே (Bridge) தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறார் வினோ சுப்ரஜா. ‘உள்ளூரில் வேரூன்றி, உலகளாவிய சிந்தனையுடன் செயல்படுங்கள்’ (Local Roots, Global Wings) என்ற தாரக மந்திரமே, இன்றைய நவீன வடிவமைப்பாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் பின்பற்ற வேண்டிய வேதவாக்கு.